Czy zasłony trudnopalne wymagają Deklaracji Właściwości Użytkowych?

Podczas realizacji inwestycji takich jak hotele czy obiekty użyteczności publicznej, etap doboru materiałów i wyposażenia często ujawnia niejednoznaczności interpretacyjne. Dotyczą one między innymi rozgraniczenia wyrobu budowlanego od elementu wyposażenia wnętrz, co bezpośrednio wpływa na wymagania formalne i dokumentacyjne. Takie niejasności na styku prawa budowlanego i przepisów przeciwpożarowych mogą wstrzymać proces zakupowy lub skomplikować odbiór obiektu.

W odniesieniu do zasłon trudnopalnych zdarza się, że wymagania dokumentacyjne są formułowane zbyt szeroko, obejmując również te, które w świetle przepisów nie mają zastosowania. Ważne jest zatem precyzyjne ustalenie, jakie potwierdzenia właściwości tkanin są faktycznie potrzebne – i czy dodatkowo konieczna jest Deklaracja Właściwości Użytkowych (DWU)?

Zasłony trudnopalne – wyposażenie czy wyrób budowlany?

Kwestię tę jednoznacznie rozstrzygają przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 oraz Ustawy o wyrobach budowlanych. Zgodnie z ich zapisami, zasłony trudnopalne – podobnie jak firany – nie spełniają definicji wyrobu budowlanego, lecz stanowią element wyposażenia wnętrz o charakterze ruchomym.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia 305/2011 (CPR):

„wyrób budowlany oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w odniesieniu do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych”.

Decydujące w tej definicji jest pojęcie „trwałego wbudowania”. Tymczasem zasłony, ze względu na swój mobilny charakter i możliwość demontażu bez naruszania struktury obiektu, pozostają poza zakresem tej definicji.

W konsekwencji Deklaracja Właściwości Użytkowych (DWU) dotyczy wyłącznie produktów objętych normami zharmonizowanymi (hEN) lub Krajową Oceną Techniczną w odniesieniu do (KDWU). Zasłony trudnopalne lub tkaniny, z których są wykonane, nie należą do tej grupy, dlatego brak jest podstaw prawnych do wystawienia DWU.

Oczekiwanie takiego dokumentu w tym przypadku należy traktować jako niezgodne z obowiązującymi regulacjami.

Normy i rozporządzenia – co faktycznie musi spełniać tkanina?

Choć zasłona trudnopalna nie jest wyrobem budowlanym, musi spełniać wymogi bezpieczeństwa pożarowego. Podstawowym aktem prawnym jest Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 258 ust. 1).

Zgodnie z jego zapisami, w strefach pożarowych zakwalifikowanych jako:

ZL I (użyteczność publiczna, np. sale widowiskowe),
ZL II (opieka zdrowotna i żłobki),
ZL V (zamieszkania zbiorowego, w tym hotele i pensjonaty),

zabrania się stosowania materiałów łatwo zapalnych do dekoracji wnętrz.

Właściwością wymaganą przez prawo dla zasłon trudnopalnych jest ich niełatwa zapalność. Dokumentem potwierdzającym tę cechę nie jest DWU, lecz atest lub klasyfikacja w zakresie reakcji na ogień, wydana przez akredytowaną jednostkę badawczą na podstawie norm:

EN ISO 6940 / EN ISO 6941 (badanie zapalności oraz czasu rozprzestrzeniania płomienia dla wyrobów zawieszonych pionowo),
EN 13773 (klasyfikacja palności wyrobów zasłonowych – pozwalająca na nadanie tkaninie konkretnej klasy, np. Klasa 1).

DWU – kiedy może być wymagane?

Deklaracja Właściwości Użytkowych (DWU) jest potrzebna tylko w wyjątkowej sytuacji, gdy zasłona lub kotara pełni funkcję niedekoracyjną, lecz stanowi część technicznego systemu bezpieczeństwa – na przykład automatycznie sterowanej kurtyny dymowej wkomponowanej w system oddzieleń przeciwpożarowych budynku. W takim przypadku element zyskuje status instalacyjny i dopiero wtedy wymóg DWU staje się uzasadniony.

W przypadku standardowych dekoracji okiennych, w tym zasłon trudnopalnych, dokumentem potwierdzającym właściwości trudnopalne pozostaje zgodność z normami: EN ISO 6940, EN ISO 6941 oraz EN 13773. Rozporządzenie 305/2011 (CPR) nie wymienia zasłon, a ich sposób montażu wyklucza „trwałe wbudowanie”, dlatego żądanie DWU w tym kontekście jest prawnie bezzasadne.

Źródła: